لاف

.سر کوچه ایی جار می زد کسیدرِ خانه ی یار می زد کسیکنار گذر پشت مَشکویِ عشقسَر غم به دیوار میزد کسی لب جوی آبی به آوای رودبرای کسی زار می زد کسیسَر چار سو ناخن اشتیاقبه سیم دل تار می زد کسیبه بامِ تماشا گل ماه رابه گیسوی دلدار می زد کسیبه جایی لب حرف می دوختنداگر لافِ بسیار می زد کسیته کوچه ایی باز منصور رابه یک حرف بر دار می زد کسیدرون دلِ درد سوز پناهندایِ هوالیار می زد کسی پناه(بهار ۶۶)